Polaryzacja CS2
Dwutlenek siarki (CS₂) jest cząsteczką niepolarną (ponieważ jego liniowa geometria cząsteczki i symetryczny układ wiązań polarnych powodują), że wypadkowy moment dipolowy wynosi zero. Dwusiarczek węgla (CS₂) jest cząsteczką niepolarną ze względu na swoją liniową geometrię, która powoduje, że momenty dipolowe wiązań CS znoszą się wzajemnie, co skutkuje brakiem wypadkowego momentu dipolowego. Ponadto (ponieważ tlen jest atomem bardziej elektroujemnym), wywiera większy nacisk na wspólne elektrony; ma również dwie wolne pary elektronowe. Zarówno w CS₂, jak i HgCl₂, atom centralny jest połączony tylko z dwoma innymi atomami i nie ma wolnej pary elektronowej na atomie centralnym. Nie ma wolnych par elektronowych na centralnym atomie C, podczas gdy każdy atom S zawiera dwie wolne pary elektronowe.
Moment dipolowy jest iloczynem ładunku elektrycznego (Q) i długości wiązania (r) między dwoma związanymi atomami. W ten sposób wszystkie trzy związane atomy osiągają pełną oktetową konfigurację elektronową poprzez wiązanie chemiczne w cząsteczce CS2. Jest on definiowany jako zdolność atomu do przyciągania wspólnej pary elektronów z kowalencyjnego wiązania chemicznego. Cząsteczka jest polarna — jeśli występuje w niej nierównomierny rozkład ładunku. Czy powyższe stwierdzenie daje Ci wskazówkę dotyczącą polarności cząsteczki dwusiarczku węgla (CS2)?
W wiązaniu CH występuje niewielka różnica elektroujemności między atomami C i H — dlatego jest ono słabo polarne. Przykładem cząsteczki polarnej z polarnymi wiązaniami C-Cl jest chloroform , CHCl3,. Cząsteczka może posiadać wiązania polarne — ale nadal być niepolarna. Zatem moment dipolowy wiązania C-Cl wskazuje od Cδ+ do Clδ- i nazywa się je wiązaniem kowalencyjnym polarnym.
Czy CS₂ jest polarny czy niepolarny? Zrozumienie polarności molekularnej
Jak pole magnetyczne oddziałuje na agregację cząsteczek niepolarnych w wodzie, dowiadujemy się https://hotgarbagemusic.com/betboom-i-9z-awansuja-do-stage-3-na-iem-cologne/ podczas studiów licencjackich? Do tej pory ustaliliśmy (że aby cząsteczki były polarne), muszą zawierać asymetrycznie ułożone wiązania polarne. Ze względu na znaczną różnicę w elektroujemności między atomami, każde wiązanie OH w cząsteczce H₂O charakteryzuje się polarnym charakterem.
Czym jest dwusiarczek węgla?
Przeanalizuj symetrię cząsteczki. Różnica elektroujemności między węglem (C) a siarką (S) jest niewielka, co prowadzi do powstania niepolarnego wiązania CS. Rozważ różnicę elektroujemności.
Dlaczego siarczek karbonylu (COS lub OCS) jest cząsteczką polarną?
Cząsteczka z dwoma atomami siarki i atomem węgla (bez posiadania wolnych par), przyjmuje liniowy kształt z kątem wiązania wynoszącym 179,9 stopnia. Ze względu na rozmieszczenie par elektronowych wokół centralnego atomu węgla, cząsteczka CS2 ma geometrię liniową. Moment dipolowy dwóch wiązań CS w przeciwnych kierunkach znosi się (co sprawia), że CS2 jest cząsteczką niepolarną. Różnica w elektroujemności między atomami węgla a siarki wynosi zaledwie 0,03 jednostki.
Cząsteczka będzie niepolarna, jeśli ładunek elektronowy rozłożony jest równomiernie w jej strukturze. Zatem nierównomierny rozkład ładunku elektronowego jest cechą charakterystyczną cząsteczki polarnej. W przypadku, gdy momenty dipolowe poszczególnych wiązań polarnych nie znoszą się z powodu asymetrycznej budowy cząsteczki, jak w przypadku CH2Br2, cząsteczka będzie polarna. Z tego względu (CH2Br2 można określić jako cząsteczkę polarną), ponieważ jej wypadkowy moment dipolowy przekracza 0.
Poniżej przedstawiono trzy inne cząsteczki polarne, ze strzałkami wskazującymi atomy o większej gęstości elektronowej. Woda jest cząsteczką zgiętą ze względu na dwie wolne pary elektronowe na centralnym atomie tlenu. W przypadku cząsteczek z więcej niż dwoma atomami (geometria cząsteczki musi być również uwzględniona przy określaniu), czy cząsteczka jest polarna, czy niepolarna. Związki niepolarne będą symetryczne — co oznacza, że wszystkie boki wokół atomu centralnego są identyczne – połączone z tym samym pierwiastkiem, bez niewspółdzielonych par elektronowych. Aby określić (czy cząsteczka jest polarna), czy niepolarna, często przydatne jest przyjrzenie się strukturom Lewisa. PH3 jest polarny ze względu na wolną parę elektronową z odpychaniem elektron-elektron, co powoduje ogólną „zgiętą” strukturę.
Dwusiarczek węgla (CS₂) jest uważany za cząsteczkę niepolarną, ponieważ ma liniowo-symetryczny kształt, który pozwala na znoszenie się dipoli wiązań. W rezultacie CS₂ nie ma wypadkowego momentu dipolowego i dlatego jest klasyfikowany jako cząsteczka niepolarna. Ponieważ centralny atom węgla wykorzystuje wszystkie cztery elektrony walencyjne do utworzenia tych dwóch wiązań podwójnych — nie posiada on żadnych niewiążących par elektronowych (par wolnych). Aby określić, czy cząsteczka jest polarna, czy niepolarna, musimy przyjrzeć się jej kształtowi i rozkładowi gęstości elektronowej.
